Ostatnie wydarzenia powodują, że aż wszystko prosi się, aby zadać to pytanie, które samo nasuwa się po tragedii Smoleńskiej. Oficjalna żałoba państwowa już się zakończyła, a terminy konstytucyjne są nieubłagane i największe partie polityczne będą musiały bardzo szybko zdecydować, jakich kandydatów wystawiają w wyborach prezydenckich. O ile zachowanie Platformy jest raczej przewidywalne i można z dużą dozą prawdopodobieństwa przypuszczać, że wystawi Bronisława Komorowskiego, to już tego samego nie da się powiedzieć i PiS. Przede wszystkim nie wiadomo, jaką decyzję podejmie lider partii, a brat zmarłego Prezydenta Jarosław Kaczyński. Nie wiadomo w końcu, jak ta osobista dla niego tragedia wpłynęła na niego w sensie czysto ludzkim i jakie to będzie miało konsekwencje. W kategoriach politycznych wydaje się logiczne i uzasadnione, że Kaczyński może chcieć kontynuować polityczne dzieło zmarłego brata, a sam jest przecież naturalnym liderem swojej partii i kto wie czy w obecnej sytuacji, jego notowania w sondażach nie wzrosną. Pozostaje tylko delikatna kwestia samych wydarzeń w Smoleńsku i tego, w jaki sposób Jarosław Kaczyński będzie w tej sprawie wypowiadał się w debacie publicznej. Jeżeli będzie chciał niejako ugrać na śmierci brata kapitał polityczny w nadchodzących wyborach prezydenckich, to nie wróży to dobrze ani jemu, ani polskiej polityce. W sumie bardzo trudno jest przewidywać, jak w nadchodzącej kampanii zachowają się politycy wszystkich partii, ponieważ jeszcze nigdy takie wydarzenie nie miało w Polsce miejsca, trudno też przewidywać, jak wpłynie to na zainteresowanie zwykłych obywateli sprawami publicznymi. Czy ten tragiczny wypadek i autentyczny żal Polaków coś w nas zmieni na stałe? W końcu po śmierci papieża też mieliśmy do czynienia z bezprecedensową żałobą całego narodu, tylko jak się na to spojrzy z perspektywy czasu, to okazuje się, że niewiele z tego zostało. Jak to ktoś zgrabnie ujął „kremówki-tak, encykliki-nie”, co obrazuje podejście Polaków do dziedzictwa i nauk papieża. Wolimy poruszać się w świecie miłych sercu symboli, zamiast sięgać do ich sedna i rzeczywiście wynieść jakąś naukę dla siebie i innych na przyszłość z życia i dokonań wielkiego Polaka. Niektórzy już teraz przewidują, że z Lechem Kaczyńskim będzie tak samo i jego śmierć tak naprawdę nic nie zmieni w polskiej polityce i w życiu publicznym.

Pewnie za jakiś niedługi czas znowu zaczną się spory na bardzo ostre argumenty, często personalne, jak to ma miejsce w naszej debacie publicznej. Zamiast odnosić się do argumentów drugiej strony, próbuje się zmniejszyć wartość, a właściwie jej pozbawić przeciwnika politycznego, atakując jego osobę. Nie warto tu mnożyć przykładów z poprzednich kampanii w Polsce, ale jeden doskonale obrazuje ten mechanizm działania – „dziadek z Wehrmachtu” – zamiast wnosić cokolwiek do publicznej debaty, był zwykłym atakiem, który miał zdezawuować jednego z kandydatów. I trudno tu nawet mówić o jakiejś debacie w tym kontekście, bo rzeczony dziadek jako osoba dawno nieżyjąca, siłą rzeczy nie mógł się bronić, a do osoby wnuka jako polityka ma się to zupełnie nijak, ale działa na wyobraźnię i pozostawia wątpliwości. To z resztą dosyć popularna broń w arsenale dyskredytacji politycznej, żeby użyć tutaj trafnego porównania: to tak jakby komuś podrzucić kupę i nawet jak już się ją sprzątnie, to smrodek jednak pozostaje. Mam nadzieję, że nikogo tym zbyt obrazowym porównaniem nie uraziłem, ale moim zdaniem świetnie opisuje ono istotę tego mechanizmu.

Paulo Coelho.

To pytanie zadaję sobie od kilku dni, i sądzę że nie tylko ja mam pewne opory przed pomysłem pochowania zmarłej tragicznie pary prezydenckiej na Wawelu. Po pierwsze dla mnie jest to miejsce szczególne, gdzie leżą królowie i królowe oraz narodowi bohaterowie. Przy całym szacunku dla zmarłego Prezydenta, jego postać nie licuje z żadną tam pochowaną osobą i jej dorobkiem, bo przecież najtragiczniejsza nawet śmierć nie może przekreślić tego, jakim Prezydentem był Lech Kaczyński, a nie oszukujmy się, ale jego prezydentura nie pozostawia po sobie jakiejś wielkiej spuścizny. Najbardziej nawet symboliczna śmierć, nie może moim zdaniem, usprawiedliwiać takiej decyzji. Do tego należy zauważyć, że Wawel to nie jest jakieś prywatne miejsce pochówku, tylko pewien panteon narodowy i opowiadanie w tym kontekście, że to były ustalenia między Kościołem a rodziną zmarłego budzą mój niesmak. Gdzie w tym przypadku są obecne władze państwowe? Czy milczą tylko dlatego, że boją się o posądzenie o brak szacunku dla zmarłego Prezydenta? W końcu taka decyzja powinna być podejmowana w porozumieniu z władzami państwa. No i przecież nie każda rodzina może sobie zażyczyć, żeby jej tragicznie nawet zmarłego członka pochowano w takim miejscu, niewielu by z reszta taki pomysł przyszedł do głowy, bo chyba każdy zdaje sobie sprawę, że Wawel to nie jest taki sobie zwykły cmentarz, gdzie można pochować każdego. Nie jest to też miejsce, o którym decyzje powinien podejmować jeden tylko kardynał, bo to miejsce nie należy tylko do Kościoła, można by zapytać o zdanie ludzi, czy sobie tego życzą, czy popierają taki pomysł. Wydaje mi się, że w tym momencie przeważyła chęć uwznioślenia całej tragedii właśnie przez wybór miejsca pochówku, bo na Wawelu ceremonia pogrzebowa będzie dobrze wyglądała, bo zjadą się głowy obcych państw i delegacje z zagranicy, bo tam będzie to wyglądało godnie i dostojnie jak nigdzie indziej w Polsce. Trochę mnie to przeraża, bo przecież w samej Warszawie znalazłoby się kilka miejsc równie godnych i zdecydowanie bardziej odpowiednich do pogrzebu pary prezydenckiej. Jakby nie było to Warszawa jest dziś stolica Polski i przenoszenie środka ciężkości do Krakowa, wydaje mi się niepotrzebne i wygląda trochę jak działanie na siłę. Obawiam się też, że otoczenie Jarosława Kaczyńskiego snuje już jakieś polityczne plany i przez wybór właśnie takiego miejsca pochówku chce zbudować nieistniejącą legendę Lecha Kaczyńskiego jako wielkiego Prezydenta wyszydzanego przez ludzi i tragicznie zmarłego w imię patriotycznych wartości. Jeżeli takich argumentów będzie się używać w nadchodzącej kampanii wyborczej, to moim zdaniem przekraczamy pewne granice, bo w atmosferze autentycznej żałoby narodowej, próbuje się zbudować coś, czego tak naprawdę nie było i pozostało być może tylko w sferze marzeń zmarłego Prezydenta i jego obozu politycznego. Jeżeli na jego śmierci będzie się próbować zbić kapitał polityczny, to moim zdaniem sięgamy granic absurdu. Nie będę ukrywał, że nie byłem zwolennikiem wielu pomysłów Lecha Kaczyńskiego i nie byłem zwolennikiem jego modelu prezydentury, ale robienie z niego na siłę bohatera narodowego, tylko dlatego, że zmarło mu się w tragicznych okolicznościach w drodze do symbolicznego dla Polaków miejsca, to już gruba przesada. Wawel jest zarezerwowany dla osób wybitnych, które miały tak ogromny wkład w historię naszego kraju, że można by pisać o tym książki. Lech Kaczyński taką postacią nie był i nie będzie, pomimo jego patriotyzmu, faktu, że był dobrym człowiekiem i tragicznej śmierci. Do tego jeszcze pojawia się argument, który w żaden sposób do mnie nie przemawia, a mianowicie, że teraz nie jest czas na tego typu dyskusje, bo to zakłóca atmosferę żałoby narodowej i powagę, która panuje w mediach i w opinii publicznej. Wypadałoby w takim razie zapytać, kiedy będzie na to czas? Wtedy, gdy już Prezydent wraz z małżonką zostaną pochowani w nieodpowiednim miejscu? Wtedy pewnie pojawi się kolejny argument, że teraz to już nie ma sensu, bo pogrzeb się odbył i że rozdrapuje się rany, które powinny się zabliźnić. Moim zdaniem czas na tego typu dyskusję jest właśnie teraz i bardzo żałuję, że nikt nie zadał sobie trudu, żeby taką debatę zainicjować jeszcze przed podjęciem tej dziwacznej dla mnie decyzji. Podjęto ją bez jakiegokolwiek wybadania nastrojów społecznych w tym temacie, a widać, że nie wszyscy z tą decyzja się zgadzają, bo już tego samego wieczoru, kiedy została ona ogłoszona, przed oknem kurii w Krakowie zebrała się grupa osób głośno wyrażająca swoją dezaprobatę. Co ciekawe zamiast jakiejś logicznej argumentacji, zwolennicy pochówku na Wawelu użyli argumentów personalnych, odmawiając osobom protestującym patriotyzmu, traktując ich jak wichrzycieli i mącicieli, którzy zakłócają świętą atmosferę żałoby narodowej. Kolejny raz okazuje się, że w Polsce nie można głośno wyrażać swoich poglądów, bo można być posądzonym o brak patriotyzmu, jeżeli te poglądy nie zgadzają się ze stanowiskiem większości. Z utęsknieniem czekam, aż media wrócą do tego tematu, bo poza kilkoma głosami w tej sprawie, tak naprawdę nie odbyła się na ten temat żadna publiczna debata, a z pewnością będzie ona bardzo interesująca, bo nawet niektórzy hierarchowie Kościoła uznali, że decyzja o pochówku na Wawelu jest zbyt pochopna i że znalazłyby się inne bardziej odpowiednie miejsca. Pewnie jeszcze nie raz będzie okazja, żeby wrócić do tego tematu, być może na chłodno, po wszystkim opinie będą bardziej wyważone, a dyskusja bardziej cywilizowana. Szkoda tylko, że będzie to już po fakcie, bo przecież pogrzeb pary prezydenckiej odbędzie się już w niedzielę i raczej trudno sobie wyobrazić, że w ostatniej chwili zostanie wybrane inne miejsce pochówku.          

To, co się stało w minioną sobotę, wydawało się z początku zupełnie nie do uwierzenia, jak jakiś koszmarny żart, albo sen, z którego zaraz się wszyscy przebudzimy. Taką przynajmniej miałem reakcję na początku, jak też większość moich znajomych. Wiadomość o tragedii zastała mnie w pracy, gdzie z rana przyszedł do nas jeden ze znajomych i powiedział o tym. Początkowo nikt nie uwierzył mu na słowo, od razu weszliśmy na strony internetowe najpopularniejszych i najbardziej poważnych portali internetowych, żeby tę informację zweryfikować-niestety okazała się prawdą. Natychmiast pomknęliśmy do pomieszczenia, gdzie znajduje się telewizor, gdzie w osłupieniu stała już grupka osób i oglądała TVN24, na którym to kanale na bieżąco były podawane informacje o tragedii. Właściwie przez cały dzień trudno było mi w to uwierzyć, dopiero pod wieczór około 18, kiedy po drodze z pracy postanowiłem zajść pod Pałac Prezydencki, trafił do mnie ogrom tego wydarzenia i jego namacalna realność. Tłumy ludzi, które zbierały się spontanicznie pod Pałacem nie mogły się niestety mylić. Dla mnie osobiście jest to bardzo wstrząsające wydarzenie i chociaż nie podzielałem poglądów tragicznie zmarłego Prezydenta i jego środowiska politycznego, to jakoś poczułem, że powinienem w tej trudnej chwili tam być, żeby pokazać szacunek dla mojego kraju i jego głowy. Jakoś w tym momencie poglądy polityczne nie miały dla mnie znaczenia, chociaż przeglądając listę ofiar znalazłem nazwiska dwóch kobiet z lewicy, których osobiście będzie mi bardzo brakować w naszym życiu publicznym: Jolanta Szymanek-Deresz i Izabela Jaruga-Nowacka. Do tego też znalazłem na liście nazwisko matki mojego dobrego kolego z liceum chociaż była senatorem PIS w ostatnich latach, to pamiętałem ją jako kobietę pełną ciepła i życzliwości dla innych. Od razu przypomniałem sobie wielogodzinne rozmowy na tematy polityczne i światopoglądowe, które często zdarzały mi się z jej synem, nierzadko się spieraliśmy, bo już w czasach liceum miałem ukształtowane lewicowo-liberalne poglądy, a kolega raczej prawicowo-konserwatywne. Wyobrażam sobie, a właściwie ja to doskonale wiem, co może przeżywać syn, który nagle stracił matkę i niestety dotyczy to bardzo wielu osób, które straciły w tej katastrofie swoich najbliższych.

Wydawałoby się, że polityka odczłowiecza, a tu okazuje się, że właściwie każda z ofiar oprócz jakiegoś zaangażowania w politykę miała też normalne życie rodzinne i ktoś po nich autentycznie będzie płakał i przez długi czas będzie miał w życiu pustkę, której nie da się tak szybko zapełnić. Opróżnione urzędy państwowe da się szybko zapełnić, i trzeba będzie zapełnić innymi osobami, ale już strat prywatnych w życiu członków rodzin nie da się tak łatwo wyrównać. Wydaje mi się, że oglądając ludzi w telewizji zapominamy trochę o tym ,że każdy z nich poza sferą publiczną ma normalne życie, jak każdy z nas i ta tragedia to unaoczniła. Może teraz będziemy traktować naszych polityków bardziej po ludzku, mam też nadzieję, że oni sami zaczną się wzajemnie traktować z większą życzliwością i szacunkiem, bo przecież nawet różne poglądy na pewne sprawy nie uprawniają do wzajemnego obrzucania się błotem i inwektywami, a tak się niestety bardzo często ostatnimi czasy działo w naszej debacie publicznej. Może czegoś nas ta tragedia nauczy, chociaż to bardziej moja idealistyczna nadzieja niż przekonanie, bo już niestety po kilku dniach widać, że nie nauczyliśmy się niczego, a symbolem tego braku nauki jest dla mnie pomysł pochowania Prezydenta i jego małżonki na Wawelu. Pomysł absurdalny i nie na miejscu, przy całym szacunku dla zmarłych, ale moim zdaniem nie można też popadać w skrajności, kiedy w samej Warszawie jest wiele miejsc godnych i zdecydowanie bardziej odpowiednich. Właściwie to temu pomysłowi poświęcę osobny wpis na blogu, bo dla mnie jest to jednak sprawa ważna, która powinna podlegać publicznemu osądowi i nie można w takich chwilach odmawiać ludziom prawa do wyrażenia swoich poglądów. W końcu Wawel to nie jest miejsce prywatne, ale należy do całego narodu.

Bardzo mi miło, że pojawia się coraz więcej komentarzy na moim blogu i    oczywiście je bardzo się fajnie czyta, zauważam wtedy, że to co piszę nie trafia w próżnię i bezosobową sieć, ale że prowokuje do przemyśleń no i że komuś chce się zostawić te kilka zdań ze swoją opinią pod jednym czy drugim moim wpisem, za co bardzo dziękuję i proszę o więcej.

Ostatnie święta nie należały do najprzyjemniejszych, właściwie cały wolny czas przesiedziałem w domu z kotami, które dziwnie wyczuwają, jak bardzo nienaturalna sytuacja nas spotkała. Do tej pory zawsze miały dwie osoby w domu, dwóch właścicieli, którym mogły się położyć na kolanach, przytulić i przyjść się pogłaskać. Teraz zostałem im tylko ja i chociaż to tylko zwierzaki, to widać, że rozumieją, co się stało i że już nigdy nie będzie tak, jak dawniej. Mnie samego też ogarnął jakiś marazm i zupełny brak chęci do robienia czegokolwiek, właściwie zamarło całkowicie moje życie towarzyskie i musiałbym dobrze poszperać w pamięci żeby sobie przypomnieć, kiedy byłem na jakiejś imprezie, pomijając towarzystwo z mojej pracy i pożegnalne piwo przed świętami.

W pracy również trochę zmian, mianowicie zmieniłem lokalizację i teraz będę musiał dojeżdżać do pracy. To jakaś ciekawa odmiana po kilku latach pracowania w jednym miejscu i to w dodatku dziesięć minut od domu. Mam nadzieję, że nie będę żałował tej małej zmiany, bo w końcu sam się na nią zdecydowałem i nikt mnie nie zmuszał. Poza tym w nowym miejscu jacyś ludzie z innym, normalniejszym podejściem pracują, nie ma takiej presji psychicznej, wszyscy jakby bardziej przyjaźnie nastawieni do człowieka, a w końcu to ta sama firma a tyle różnic między dwiema lokalizacjami. Pomijam już fakt wyposażenia i warunków pracy, wszystkie komputery nowe, szybkie, nic się nie zawiesza, wygodne fotele, a o to wszystko było bardzo trudno w mojej poprzedniej lokalizacji, bo chyba kierownicy nie za bardzo zadawali sobie trud, żeby dbać o takie szczegóły. Poza tym wychodzę z założenia, że lepszy znany kierownik ze swoimi humorami i przewidywalny, niż nowy, po którym nie wiadomo czego można się spodziewać. Dlatego zmieniłem miejsce wraz ze swoją kierowniczką i jeszcze jednym kolegą, a poza tym zawsze to jakaś zmiana i człowiek może nauczyć się czegoś nowego. Po ponad dwóch latach robienia tego samego już mnie czasami krew zalewała, a teraz nadarzyła się okazja, żeby to zmienić, mimo że nowe i nieznane zawsze może rodzić pewne trudności. Ale skoro słonie w cyrku potrafiły nauczyć się tańczyć, to ja nie mogę być gorszy i w końcu nauczę się swoich nowych obowiązków i zadań. W każdym razie póki co jestem w tym temacie nastawiony pozytywnie, a czas zweryfikuje mój entuzjazm albo i nie. Pożyjemy, zobaczymy.

No i stało się to, co od dłuższego już czasu wisiało w powietrzu, mój związek nie mógł trwać w nieskończoność i skończył się definitywnie wyprowadzką M. kilka dni temu. Osiągnęliśmy stan, w którym już nawet nie dało się razem mieszkać, więc to chyba najlepszy i najmocniejszy argument za tym, że trzeba było to w końcu przeciąć. Zabrał swoje rzeczy zaczynając od najważniejszego dla niego komputera, któremu poświęcał zawsze mnóstwo uwagi, a ostatnimi czasy to nawet rozmawiał nie ze mną, tylko z jakimiś ludźmi przez Skype. W każdym razie od kilku dni znowu mieszkam sam, mam nawet wrażenie jakby czas się cofnął o te 5 lat nagle, chociaż wiadomo, że teraz jestem w zupełnie innym punkcie, a związek z M. zmienieł zarówno mnie, jak i jego. Co ciekawe, nie rzucaliśmy w siebie talerzami, ani nie było karczemnej awantury, wszystko raczej przebiegło nadspodziewanie spokojnie. Nawet sobie trochę poryczeliśmy obaj, wspominając to co było dobre i obiecując sobie, że będziemy utrzymywali ze sobą kontakt. W końcu po 5 latach nie da się z dnia na dzień traktować kogoś jak zupełnie obcą osobę, albo wroga, bo to nielogiczne. Skoro tyle czasu ze sobą wytrzymaliśmy, to jaki jest cel w tym, żeby na koniec drzeć koty i uprzykrzać sobie życie? Niby trudno tak siedzieć nagle w domu i go nie słyszeć, albo kłaść się spać samemu i robić kolację tylko dla siebie, ale podobno do wszystkiego jakoś można się przyzwyczaić, więc może po przejściowym stanie odrętwienia dojdę jakoś do siebie i wszystko będzie w porządku. Na pocieszenie zostały mi nasze wspólne koty w liczbie czterech sztuk, które naprawdę nam się udały i to chyba jak nic w naszym związku, są kochane, przyjacielskie, empatyczne, radosne i przede wszystkim kochają przebywać z ludźmi. Ostatnio okazało się, że nawet najbardziej wyobcowany Guliwer jednak przeżywa odejście M., bo chodzi po przedpokoju miaucząc dziwnie i drapie w drzwi wyjściowe od mieszkania. No cóż, koty to jednak mają ten swój dodatkowy zmysł, więc pewnie rozumieją więcej niż się człowiekowi może wydawać. Przynajmniej w łóżku nie jestem sam, bo jak tylko się kładę, to cała gromadka mnie otacza i każdy wtula się, gdzie może, więc ostatecznie nie jest w domu tak strasznie pusto.

            Moi znajomi w większości uznali, że dobrze się stało i mają nadzieję, że nie przyjdzie mu do głowy do mnie wracać, jak się już odpowiednio stęskni. Ja w każdym razie nie sądzę, żeby miał nadejść taki dzień, w końcu już obaj nie mieliśmy pomysłu na dalsze trwanie tego związku, a w każdym razie żaden z nas nie przejawiał już inicjatywy w tym względzie. Jak to mówi jedna z moich znajomych: „nie ma takiego wagonika, którego by się nie dało odczepić” no i chyba ma w tym sporo racji, w końcu ludzie się zmieniają i na pewnym etapie uznają, że muszą się rozstać. Coś takiego jak bezwarunkowa miłość istnieje chyba tylko w przypadku matek w stosunku do własnych dzieci, każde inne uczucie to swego rodzaju transakcja, jedna strona coś z siebie daje drugiej i odwrotnie, no a kiedy bilans zysków i strat jest nienajlepszy to miłość się kończy i tak po prostu jest, chociaż wielu jest na świecie idealistów, którzy wierzą w siłę uczuć.

            Jednym z plusów tej sytuacji jest fakt, że będę miał teraz mnóstwo czasu tylko dla siebie, tak więc pewnie znowu zacznę pisać na tym blogu, który ostatnimi czasy był mocno opuszczony. Niektórzy moi dobrzy znajomi twierdzą, że powinienem sobie znaleźć jakieś fajne zajęcie, jakąś pasję której będę poświęcał swój wolny czas, żeby nic głupiego mi nie przychodziło do głowy. Mają pewnie w tym trochę racji, chociaż teraz na pewno będę miał czasu trochę mniej, bo i w pracy pewne rzeczy mi się pozmieniały, łacznie z kwestią lokalizacji, będę musiał codziennie dojeżdżać, ale sam sobie tak świadomie wybrałem, więc nie moge mieć o to do nikogo pretensji. Będę też musiał nauczyć się wielu nowych rzeczy, bo chociaż nadal będę pracować w tej samej firmie, to zmieni się trochę charakter mojej pracy, ale o tym przy najbliższej okazji napiszę, jeśli kogoś to interesuje, bo godzina już jest nieludzko późna a i tak podziwiam siebie, że o tej porze udało mi się wysmażyć taki długi wpis.